OTC-Holland / Organic Trade Company Holland B.V.

Cycling

RIDE FOR THE ROSES 2007

Nog napratend over de tocht van vorig jaar en de verschrikkelijke weersomstandigheden daar, reden Gerhard en ik zondagmorgen vroeg, (half 7) vergezeld van een waterig zonnetje, naar het hoge noorden.
Normaal gesproken als wij voorbij Assen komen wordt de bewolking dikker en de kans op regen groter.
Maar wat schetst onze verbazing, de zon blijft schijnen en de temperatuur wordt langzaam, héél langzaam, wat hoger.
Zijn dit de voorboden van een hele mooie dag?
Ik kan alvast een tipje van de sluier oplichten, het is en was een schitterende dag.
Om kwart voor acht verzamelden de Jopie Zoetemelken zich bij de Euroborg, deze was stil en verlaten, van de overwinning een dag ervoor op NAC was weinig meer te merken.
Nadat iedereen de Euroborg gevonden had, zijn we op de fiets gestapt om ons te voegen bij de andere 10.000 mensen die zich aangemeld hadden voor de Ride for the roses.
Mensen die zich met hun bedrijf ingeschreven hebben of individueel, mensen die 25 km, 50 km of 100 km gaan rijden, echt ongelooflijk hoeveel mensen er stonden.
Eerst met z'n allen een ontbijt genuttigd waarna wij om half 11 als bedrijf achter de prominenten aan konden starten.
Het tempo lag vanaf het begin redelijk constant, maar helaas na een paar kilometer moesten we boven op de rem, bochtje rechts, rotonde in aanleg, maar okay alle begrip, de infrastructuur in het noorden zal natuurlijk ook een keer aangepakt moeten worden.
Het eerste dorpje was gelijk een heel emotioneel binnenkomen. OOSTWOLD. De wortels van mijn bestaan. Mijn vader is hier geboren en opgegroeid.
Ik kon er echter maar even bij stilstaan, want het tempo ging gaandeweg de dag steeds verder omhoog, sommige stukken gingen ruim boven de 40 km/ uur.
We gingen dorpje in dorpje uit. Namen waar je nog nooit van gehoord had kwamen voorbij. Allemaal even gezellig. Van zeer mooi glad asfalt tot ruwe klinkers, het leken de kasseien van Parijs-Roubaix wel.
Nog even terugkomen op de dorpjes. Je denkt dat het noorden wat dunner bevolkt is dan de rest van Nederland. Maar ondanks dat, heb ik nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien om een stelletje wielrenners aan te moedigen.
Allemaal even enthousiaste mensen, de mooie en bemoedigende woorden van de mensen, het geeft je net dat stukje kracht om weer aan te pikken bij de rest van het peloton. Er was zelfs een zeemanskoor dat op een boerenwagen live, liedjes ten gehore bracht om de sfeer nog verder te verhogen. Echt zeer mooi om daar doorheen te rijden.
Na ongeveer 4 uur hadden wij de 100 km erop zitten, moe hebben we de douche opgezocht om daarna met een zeer voldaan gevoel huiswaarts te gaan.

Ik kan jullie dan ook aanraden om volgend jaar in Goes mee te rijden met deze tocht. Niet allemaal natuurlijk, anders hou ik geen sponsoren over.
Dit jaar hebben wij met onze groep, OTC-Holland, maar liefst €10.000 bij elkaar gefietst, hiervoor dank.

Wij zijn blij dat wij deze ervaring mochten meemaken, blij dat wij voor de KWF Kankerbestrijding, gesteund door jullie, een bijdrage mochten leveren.

Nogmaals hartelijk dank!

Groeten,
Erwin Blokzijl en Gerhard van Vilsteren

Verslag 1
RIDE FOR THE ROSES 2006 - UTRECHT

Beste vrienden,

Graag wil ik jullie verslag uitbrengen van de gereden 100 kilometer voor “Ride for the roses”. De opkomst was overweldigend, er deden 12.000 wielrenners mee.

De rit ging met hoge snelheid van start en het werd ons al gauw duidelijk dat de gemiddelde snelheid van 25 tot 28 kilometer per uur ook daadwerkelijk een gemiddelde was wat inhield dat er ook snelheden van 40 kilometer per uur gehaald werden. Maar na circa 15 kilometer gereden te hebben moesten wij een scherpe bocht naar links maken de dijk op waarbij het hele peloton stil kwam te liggen. De snelheid viel meteen terug en was het voortdurend remmen geblazen wat inhield dat we zeer alert moesten zijn en reageren, vooral voor de mannelijke deelnemers viel het tegen om en te fietsen en alert te reageren (ahum).

De organisatie leidde ons langs een schitterend parcours via uitstekend afgezette wegen en snelwegen, mijn complimenten aan de organisatie en vrijwilligers. Na af en toe een klein buitje op onze kop te hebben gehad barste uiteindelijk na circa 75 kilometer de hemel open en werden wij verrast door een wolkbreuk op de Utrechtse Heuvelrug; geen droge draad meer aan mijn lijf en de schoenen vol water en tja door mijn bril was het zicht ineens minder dan 20%.

Onderaan de eerste heuvel komen werd het peloton verrast door een handbreed water op de weg. Koud en nat werden de volgende hindernissen met enige strubbelingen genomen waarna wij belanden in een zeer onaangename onweersbui, maar tsja schuilen onder een boom was ook geen optie. Met de blik op oneindig en het verstand op nul en vol op de pedalen naar de eindstreep.

Ondanks het slechte weer werden wij aangemoedigd door vele luidruchtige toeschouwers die ons onder de paraplu naar de eindstreep leiden. Voldaan en heelhuids zijn we over de finish gekomen en ontvingen daar onze rode roos.

Door de sponsor, OTC-Holland www.otcholland.com, waren heerlijke warme douches geregeld en werden wij uitgenodigd voor een hapje en een drankje om de inwendige mens te versterken, kortom uitstekend verzorgd.

Op de website www.ridefortheroses.nl kunt je foto’s zien van de tocht.

Verslag 2
RIDE FOR THE ROSES 2006 - UTRECHT

Hallo sponsoren,

Even een kort verslag hoe het gisteren gegaan is.

9.00 's morgens hebben wij ons nabij de jaarbeurs met 40 fietsers verzameld om vandaar uit met z'n allen naar de jaarbeurs te gaan.

Om 10.30 uur zijn de eerste fietsers van start gegaan waarna wij ongeveer om 11.00 uur konden vertrekken. De eerste 10 km was de grootste veldslag die ik ooit meegemaakt heb, na 3 km lagen de eerste fietsers al op het asfalt, met snelheden van rond de 37 km / uur kun je je voorstellen dat het contact met het asfalt niet zeer prettig aanvoelt. Gelukkig is deze ervaring ons bespaard gebleven. Na 10 km kwam iedereen gelukkig een beetje bij zinnen en ging het tempo omlaag, de eerste scherpe bochtjes kwamen, een lange smalle dijk en de dorpjes met inmiddels meer dan bekende drempels, allemaal precies op tijd om niet na 20 km al te moeten afhaken. Vanaf dat moment werd de gemiddelde snelheid aangehouden die wij ook gelezen hadden in de boekjes en waarvan wij al gezegd hadden, "als het maar niet harder gaat".

Vele dorpjes doorkruist waarvan ik amper het bestaan wist. Veel mensen langs de kant die ons een hart onder de riem staken, met zelfs af en toe een muziekbandje om de sfeer te verhogen. Heel indrukwekkend.
Na 50 km kwam het omslagpunt, de weergoden lieten zich vanaf dat moment niet onbetuigd. Van miezerregen tot het daadwerkelijk open zetten van de sluizen boven, met bakken kwam het uit de lucht.
Dan kijk je toch wel eventjes iets anders naar de leuke dorpjes, mooie landschappen, etc. Het was afzien, of eigenlijk beter gezegd, je zag helemaal niets meer op sommige momenten.

Af en toe rommelde het, dan weer een bliksem, maar continu regen, geweldig, vooral als je op een snelweg mag fietsen, die voor jou afgezet is, eindelijk kun je laten zien waar je al die tijd voor getraind hebt. Vol gas, trappen, tjonge wat ga ik hard, 34, 35,...40, oei, ik krijg het gevoel dat het voorwiel begint te glibberen, aqua planning met die dunne bandjes?. gauw gas terugnemen, want nog steeds wil je het asfalt niet van dicht bij zien, geweldige sport. Daarna een berg (heuveltje) op, maar ja, waar je op rijdt moet je ook weer vanaf, 40,...45 ongelooflijk, je rijdt dan net zo hard als een profwielrenner gemiddeld rijdt over een etappe van 200 km.
Maar toch... 500 meter voor je wordt geremd, iemand steekt de hand op, je zwaait terug, was niet de bedoeling je moest remmen, net op tijd de achterrem gepakt, wiel blokkeert (ABS werkte niet), voorrem erbij en ja op tijd sta je stil. Heel vaak ging dit mis, gelukkig weer niet bij ons. Zie je om de km weer iemand met de fiets op de kop, oliedom natuurlijk, zo kun je toch niet fietsen. Wat bleek, lekke band, hele fietswinkels hadden ze in de fietstasjes onder hun zadel zitten. Binnen een zucht en een sch... hadden ze de band vervangen en reden ze weer, ook dit is ons bespaard gebleven.

Eindelijk rijden we Utrecht weer in, nat, koud, maar zeer voldaan en toch ook wel een beetje trots, maar wat is Utrecht dan groot, voordat je eens bij de Jaarbeurs bent heb je het idee dat je in één of andere grote wereldstad rijdt. Gelukkig eindelijk het bordje Jaarbeurs, finish. De uitdaging van de 100 km is geslaagd. Iedereen krijgt een mooie rode roos met een speldje nadat je over de finish gekomen bent.

Nu maar wachten op de laatsten van je groep, want jij had tenslotte getraind. Uiteindelijk kwam de laatste over de finish, eindelijk terug naar de parkeerplaats waar een zwembad bij was waar wij ons konden douchen. Iedereen weer op de fiets en jawel een lekke band, nog kouder dan koud kwamen we bij de douches aan. Dan waardeer je toch het water wel weer, alleen nu lekker warm.

Heel erg voldaan, verschrikkelijk trots, (natuurlijk had ook niemand ergens last van) zijn we na de verkwikkende douche met z'n allen wat gaan eten waarna iedereen met een heel goed gevoel naar huis is gereden.

Heel veel respect krijg je voor een ieder die zich voor zo'n doel inzet. Samen deden er 9.000 fietsers mee aan de 50 en 100 km, dat is al heel erg veel, maar wat te denken van het aantal vrijwilligers die dezelfde regen als wij te verduren hebben gekregen, maar die ook gewoon bleven staan om hun werk te doen, echt heel veel bewondering en wat te denken van al het publiek, dat ondanks de stromende regen gewoon bleef staan.

Ik wil jullie dan ook namens al deze mensen (fietsers, vrijwilligers, publiek) bedanken dat u ons ondersteund heeft door geld te geven voor het goede doel, het KWF kankerfonds.